De openingsfilm van de 67e editie van het Filmfestival van Cannes werd universeel met de grond gelijkgemaakt. En dat was min of meer terecht.<\/p>\n
De bedoeling van Olivier Dahan, die met\u00a0La vie en rose\u00a0<\/em>ook al niet onmiddellijk een van onze favoriete films maakte, wordt nooit helemaal duidelijk.\u00a0Ging het hem daadwerkelijk om een simplistisch\u00a0from zero to hero<\/em>-verhaaltje waarin de voormalige Hollywoodster als een ongelukkige prinses opgevoerd wordt, die de natie van haar echtgenoot redt door zich eindelijk als een echte staatsleidster te gedragen? Wou hij een blik gunnen op een eerder onbekend hoofdstuk uit het leven van het Tinseltownicoon? Of ging het hem om campy kitschfestijn? God mag het weten!<\/p>\n Een ding staat buiten kijf: de Franse regisseur weet hoe hij een sc\u00e8ne in beeld moet zetten. De manier waarop hij een camera doorheen de prachtige – grotendeels Belgische – decors laat glijden, is werkelijk betoverend.\u00a0Jammer dat de acteurs veel minder weten te bezweren. Vooral hoofdactrice Nicole Kidman overtuigt op geen enkel moment als de tot de verbeelding sprekende actrice-prinses.<\/p>\n >>KLAP<\/strong><\/p>\n Fan van prachtige decors, zwierig camerawerk en fonkelende kostuums? Dan moet je dit Nicole Kidman-vehikel zeker en vast een kans geven. Ook liefhebbers van Hollywoodiaanse from zero to hero<\/em>-verhalen \u00e0 la Rocky<\/em> zullen verbaasd opkijken.<\/p>\n