Een horrorfilm met een kwaadaardige spiegel in de hoofdrol. Het klinkt als de premisse van een B-film van formaar, maar regisseur Mike Flanagan mikt hoger met Oculus<\/i>. Centraal staat Kaylie Russell, een vastberaden twintiger die vermoedt dat een vervloekte spiegel haar ouders enkele jaren terug brutaal heeft afgeslacht. Het wordt haar levensmissie om de spiegel te ontmaskeren, maar dat laat het ding niet zomaar toe.<\/p>\n
De opzet van Absentia<\/i>-filmer Mike Flanagan is intrigerend. Hij kiest niet voor de grote schrikmomenten, maar richt zijn peilen op een waar kat-en-muisspel tussen spiegel en mens. Dat doet hij met leuke visuele trucjes en het constant laveren tussen verschillende tijdsperiodes. Toch wordt Oculus<\/i> op geen enkel moment \u00e9cht uitdagende horror.<\/p>\n
\u00a0>>KLAP<\/strong><\/p>\n Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, dit is helaas niet de griezeligste film van het land. De echte horrorfanaat kan met Oculus<\/i> nog een leuk bioscoopavondje beleven, maar meer dan een interessante poging tot een scary movie<\/i> is dit niet.<\/p>\n